Zwycięstwo w pierwszej lidze i przypieczętowanie powrotu do piłkarskiej elity to wielki sukces całego klubu. Jednak sport ma to do siebie, że nie znosi próżni. Przed Wisłą Kraków zupełnie nowe rozdanie, nowi rywale i wymagający świat Ekstraklasy. To moment, w którym huraoptymizm musi ustąpić miejsca chłodnej kalkulacji.
Przestroga z Gdyni i Niecieczy
Aby uświadomić sobie skalę wyzwania, jakie stoi przed każdym nowym zespołem w elicie, wystarczy spojrzeć na dół ekstraklasowej tabeli z konczącego się sezonu. Losy Arki Gdynia i Bruk-Bet Termaliki Nieciecza to gotowy materiał na bolesne studium przypadku. Oba te kluby, wchodząc do najwyższej klasy rozgrywkowej, miały swoje ambicje i nadzieję na zbudowanie trwałego projektu. Rzeczywistość okazała się jednak bezlitosna – obaj beniaminkowie pożegnali się z ligą, wracając na zaplecze po zaledwie jednym sezonie. To dobitny dowód na to, że przepaść między pierwszą ligą a Ekstraklasą wciąż istnieje, a utrzymanie wymaga czegoś więcej niż tylko entuzjazmu po wywalczonym awansie.
Liczby, dane i wizja prezesa
Wisła Kraków zdaje się wyciągać wnioski z błędów innych i podchodzi do nowej rzeczywistości z konkretnym planem. Klub z Reymonta to obecnie organizacja, która stara się mocno opierać swoje działania na liczbach i twardych danych. Prezes Jarosław Królewski niezwykle mocno wierzy w ten model zarządzania. Uważa, że współczesny futbol nie może opierać się wyłącznie na przeczuciach i romantycznych wizjach. Od dłuższego czasu konsekwentnie dąży do tego, aby otaczać się w strukturach klubu ludźmi, którzy wyznają podobne wartości i dokładnie w ten sam sposób widzą kierunek rozwoju Białej Gwiazdy. Taki pragmatyzm i zaufanie do analityki mają być tarczą obronną przed brutalnymi, ekstraklasowymi realiami.
Dyrektor sportowy i transfery, które dały awans
Ten spójny, oparty na konkretach kierunek przyniósł już wymierne efekty. Letnie okienko transferowe przed minionym, mistrzowskim sezonem dobitnie pokazało, że dyrektor sportowy Wisły Kraków znakomicie sprawdza się w swojej roli, idealnie wpisując się w wizję prezesa. To właśnie dzięki mądrym, odpowiednio skalkulowanym transferom zespół tak pewnie awansował do Ekstraklasy. Skład został niezwykle mocno wzmocniony, a nowi zawodnicy wnieśli dokładnie taką jakość, jakiej oczekiwano na etapie planowania. Nie było tu miejsca na przypadkowe ruchy – każda nowa twarz w szatni odpowiadała na konkretne potrzeby drużyny, co ostatecznie przełożyło się na całkowitą dominację na pierwszoligowych boiskach.
Pułapka wielkich oczekiwań
Z zupełnie innym problemem zmierzy się jednak całe otoczenie – fani, lokalne media i środowisko wokół klubu. Wisła Kraków to potężna marka, wspaniała historia i ogromny głód powrotu do lat świetności. Kiedy tylko rozpocznie się nowy sezon, w głowach wielu kibiców naturalnie pojawi się myśl, że z racji samego herbu drużyna powinna od razu bić się o czołowe lokaty. Taka presja, nałożona na zespół będący beniaminkiem, może okazać się sporym obciążeniem.
Kluczem będzie to, jak klub i kibice zareagują na ewentualne słabsze momenty. Awans to chwila wielkiej radości, ale sam fakt posiadania pięknej tradycji i trzydziestu trzech tysięcy kibiców na trybunach nie gwarantuje z automatu punktów ligę wyżej. Ekstraklasa będzie wymagała cierpliwości, konsekwencji i trzymania się obranego planu. Wisła wkracza na ten poziom jako organizacja dojrzalsza, zarządzana z chłodną głową i jasną strategią. Teraz pozostaje jedynie obronić tę wizję na murawie.
Kącik humorystyczny
Zacięty mecz na szczycie tabeli. Sędzia podejmuje kolejną, delikatnie mówiąc, bardzo kontrowersyjną decyzję i nie dyktuje ewidentnego rzutu karnego. Wkurzony kapitan drużyny podbiega do arbitra, rozgląda się nerwowo dookoła i pyta z wyraźnym oburzeniem:
– Panie sędzio, a gdzie pan masz swojego psa?!
Arbiter patrzy na niego mocno zdezorientowany:
– Psa? Jakiego znowu psa? O czym ty w ogóle do mnie mówisz?
Na to piłkarz rozkłada ręce i krzyczy:
– No jak to jakiego?! Przecież skoro jesteś pan całkowicie niewidomy, to powinieneś pan mieć na boisku psa.
Trzymajcie się i do następnego piątku!
Marcin Ryszka
